((باب سوم، در فضیلت قناعت))

 

صیادی ضعیف را ماهی قوی در دام افتاد. طاقت ضبط

آن را نداشت. ماهـی بر او غالب آمد و دام از دستـش

در ربود و برفت.

 

شد غلامـی که آب جوی آرد           

آب جــوی آمـد و  غــلام بـبرد

دام هـر بـار ، مــاهـی آوردی

ماهی این بار رفت و دام ببرد

 

 

دیگر صیادان دریغ خوردند و ملامتش کردند که: چنیـن

صیدی در دامت افتاد نتوانستی نگاهداشتن؛  گفـت:

ای یاران چه تــوان کـرد؟  مـرا روزی نبـود و ماهـی را

همچنان روزی مانده بود.

حکمت صیاد ِبی روزی در دجله ماهی نگیرد و ماهی

بی اجل در خشکی نمیرد.

 

سعدی