در این بهار

یادش سبز باد.

از تاخیر طولانی در ارسال پست پوزش میخواهم.

به زودی با چند شعر جدید به روزم...

زندگی را با شادی و غمگینی فصل هایش تفسیر می کرد...

و نمی دانست روزی که می رود قرعه به نام کدام فصل می افتد؟

شاید باز هم نمی خواست باور کند که

              سال هاست فصل های زندگی اش تمام شده اند!

پاییز رفت و باز جاده لحظه ها

بی عبور ماند...

و باز شبی به وسعت احساس

نغمه با هم بودن سر داد.

                            یلدا مبارک

دلم را شکستی و دردم فزودی

در باغ حسرت به رویم گشودی

چه بودم به چشم تو،  موری و خاری

ندانم ولی تو چه کردی؛  چه بودی ؟

به چشم تو نوری که دل می رباید

به نازی و رازی دلم را ربودی.

□

تو را با هزاران ستاره سرودم

مرا در میان شررها سرودی

تو را همچو پروانه در دامن گل،

ولیکن...  گذر کردی از من به زودی

کشیدم تو را سبز بر شاخ هستی

کنار درختی و بر زنده رودی

چه شد حاصل از این همه کوشش من؟

فرو شد به چشمم همه گرد و دودی

به امید آن که طلوعی ببینم ...

بجز این غروبم، چه سویی، چه سودی؟

پاییز ۹۰

سروده عزیزاله منتقمی